RAJ NATURY -PUSZCZA BIAŁOWIESKA, A WŁAŚCIWIE BPN

Gdyby, jak ten białowieski dąb, wyglądało biblijne drzewo poznania dobra i zła – nie wiadomo, jakby się potoczyły losy ludzkości. Ale tradycja europejska wskazuje raczej na to, że była to karłowata jabłonka z owocami wiszącymi na wyciągniecie ręki.
A, że nie w stroju Adama – nie czepiajmy się szczegółów, a poza tym większość z Nas uważa, że zdrowie jest najważniejsze i ja do tej większości należę! (a było zimno!)

 

  

 

NIECH SOBIE ROŚNIE-TO MI WYSTARCZA!

Dąb białowieski.Z dala od pytań w rodzaj: po co wykiełkował? , po co ma żołędzie? po co rośnie? I dlaczego musi kopnąć w kalendarz? itp.
   Ja postanowiłem to uszanować i akurat tego dębczaka nie dręczyć takim pytaniami! Niech on sobie po prostu będzie - tak jak jego przodkowie przez miliony lat - bez takich pytań i konieczności odpowiedzi na nie:) My ludzie tak nie potrafimy:)

 

 

SIARCZYSTA ZIMA W BIAŁOWIEŻY (dziś w nocy było -30 stopni mrozu:))

Taki widoczek z Białowieskiego Parku Narodowego. Skoro dopiero co prawdziwa zima się zaczęła – to taka najwyraźniej w wykonaniu Zimy i BPN gra wstępna - musicie przyznać, że uroczo w swoje miłosne objęcia zima wzięła nasz Białowieski Parczek:) I pomyśleć, że to dopiero początek tych ich wzajemnych miłosnych harców:) Na co ich stać? – musicie przyjechać i zobaczyć:) 

 

 

CHWILA PODĘBOWEJ ZADUMY

Co prawda nie tak wielkie jak sekwoja , ale za to nasze białowieskie drzewko! Fajnie sobie pod nim przysiąść, umęczone nóżki wyciągnąć (ale nie na sposób ostateczny), z buteleczki obfity haust coca-coli light pociągnąć i pomarzyć o różnych marcepanach i innych słodkościach (tortom nie przepuściwszy) - tak, że ukontentowanie we władanie wszystkie twoje członki ciała weźmie i trochę potrzyma! (foto: Janusz Korbel)

DĄB JACKA KURONIA

Dąb Jacka Kuronia - jeden z serii dębów białowieskich upamiętniających osoby związane z Puszczą Białowieską. Drzewo rośnie w okolicy wsi Teremiski, gdzie działają instytucje kulturalne prowadzone przez Fundację Edukacyjną Jacka Kuronia.  

  A tak swoją droga - mógłbyś Niechoda na tym zdjęciu mimiką swojej fasady wykazać większe zadowolenie z niechodowego życia... w sumie jeszcze żyjesz... a np. taki Mozart czy Schumann mają już to za sobą... i jak na to nie patrzeć zdążyli już całkowicie ochłonąć z emocji jakie są z tym związane!

 

(obw.608cm, wys.34.2m)

Więcej o drzewku: tutaj

MOŻNA I TAK SIĘ PRZEKRĘCIC ....Z FANTAZJĄ .....DĘBOWĄ

Ludziom wiele rzeczy nad główką wisi. Jak ktoś jest świętym to pewnie jakaś aureola. Jak jest marzycielem to jakieś zgrupowanie chmurek , o które od czasu do czasu łepetyną zahacza. A nad czcigodną główką Damoklesa bynajmniej nic innego nie wsiało jak mieczyk na końskim włosie. Ja tam świetnym nie jestem, nie za wysoki ze mnie człowieczek więc w drapacza chmur też postanowiłem się nie bawić, ...Damoklesem rodzice nie raczyli mnie nazwać, a dodatkowo i mieczyka i końskiego klaka nie udało mi dostać (trudno).
A zawsze jednak mnie korciło, jak to jest, gdy jednak coś wisi – nad tą głowa naturalnie wisi, a nie tak ogólnie wisi – bo tak też może wisieć! No i okazja się nadarzyła ! Dębik białowieski mi się przytrafił – tak z 5 ton dębowego cielska! No i siadłem sobie pod nim, chwilkę posiedziałem, i się przekonałem, że tak naprawdę  mojemu serduszku to wisi, że mi wisi nawet te 5 ton – oczywiście nad główką:) Od razu prostuję, że ten wpis dotyczy tylko kwestii : „wiszenia nad głową” – natomiast kwestie : zwisania, powisania……czy też dyndania... tego i owego itp. - to całkowicie odrębny temat, który nie było przedmiotem mojego poznawczego usadowienia się pod dębem:)

 

UŚPIENI PUSZCZAŃSCY MOCARZE

Postały sobie drzewka z wieczek albo dwa, to czas teraz odpocząć - na posłaniu puszczański ciałko-pieniek złożyć. Konarom od targającego w prawo i lewo wiatru dać odetchnąć. Korzonki prawie w całej krasie zaprezentować. I tak poleżeć sobie z wieczek, a potem z krajobrazu puszczańskiego bez słowa skargi zniknąć, gdzieś się zapodziać na amen.
Ot, drzewa ,a wydawało się ,że są wieczne